Wie ben ik?

De waarheid is dat we niet weten wie we in werkelijkheid zijn. We zien onszelf als een lichaam, een geest of zelfs een ziel. We associëren onszelf met onze gedachten en gevoelens en denken dat hetgene is wat we zijn. We kennen niet onze ware aard of ware natuur.  De ware natuur die zich schuilt houdt achter ons denken,  die IK, die zich manifesteert als ons lichaam, of de motor die ons denken áánzet, en continu draaiende houdt.

Een manier om in de buurt te komen van een idee of notie van onze ware natuur is door de methode van zelfonderzoek. Het is de primaire methode waardoor Zelfrealisatie, (=de realisatie van onze ware aard voorbij geest en lichaam), wordt bereikt. Zelfonderzoek, in welke vorm van dan ook, komt in elke fase van ons leven goed van pas. We willen allemaal onszelf beter leren kennen en een dieper potentieel in ons leven ontplooien. Dit vraagt van ons dat we onszelf leren kennen en begrijpen op alle niveaus van lichaam, denken en geest en vooral op het diepste niveau, namelijk het begrijpen van ons hart.

Het proces van zelfonderzoek is in zichzelf heel eenvoudig. Om het te beoefenen hoef je alleen maar terug te gaan naar de wortel van je gedachten, het allerbegin van je gedachten. Laten we zeggen de Ik-gedachte van waaruit al je gedachten ontstaan. Het begin wordt gemaakt door jezelf de vraag te stellen: "wie ben ik?" Door jezelf deze vraag te stellen richt je als vanzelf je aandacht naar binnen. Alles wat buiten je ligt komt niet als antwoord in aanmerking. Als je vraagt "wie ben ik" dan antwoord je niet: "ik ben dit huis" of "ik ben mijn gezin".  Het is wel zo dat alles waar je mee in aanraking komt, alles wat je doet, alles wat je denkt of alles wat je ervaart gerelateerd is aan deze IK,   die je als jezelf ervaart. Gedachten zoals ‘ik ga morgen naar mijn werk"  of "zou het vannacht gaan sneeuwen?"  verwijzen op een directe of indirecte manier naar ons Zelf. Maar die gedachten zijn niet het Zelf, ze zijn niet jouw IK. En ze zijn niet je ware natuur. Wie je werkelijk bent is niet wat je denkt, wat je doet, wat je meemaakt en ervaart. En hier zit voor ons de grootste verwarring. Omdat we de hele dag bezig zijn met allerlei dingen te doen, met allerlei gedachten te denken, om ons lichaam te verzorgen,  denken we dat dat hetgene is wat we zijn. Dit ben IK! Maar in feite ben je alleen maar bezig met externe aangelegenheden en het resultaat is dat onze zuivere Ik, onze ware aard, voor ons onbekend blijft.

De grootste "boosdoener" is eigenlijk onze gedachtewereld. Zowel onze bewuste als onbewuste gedachten bepalen in grote mate wie we denken te zijn. Alles wat we waarnemen wordt door onze gedachten geregistreerd. Je hele wereld bestaat uit niets anders dan gedachten. Iets wordt pas werkelijkheid als je het in je gedachten laat verschijnen. Een auto die buiten voorbij rijdt zonder dat je dat weet, komt niet in je gedachten en maakt op dat moment ook geen deel uit van jouw wereld. Je gedachten bepalen jouw wereld.

Om terug te komen op de vraag "wie ben ik" en hier onderzoek naar te doen, vraagt het dus om je te ontdoen van al die externe aangelegenheden, om je aandacht terug te trekken van alles wat je bezighoudt, al die afleidingen, je gedachten, je gevoelens, je fysieke sensaties. En dat je gaat leren onderscheid te maken tussen wie je dénkt dat je bent en wie je bent. 

Een misschien wat eenvoudigere manier om uit te leggen wat ik hiermee bedoel is om het onderscheid te maken tussen de Ziener en het geziene. Oftewel de waarnemer en datgene wat waargenomen wordt. Als we naar een voorwerp kijken, dan is er iemand die ziet, en het voorwerp dat gezien wordt.  Probeer het maar eens uit. Kijk naar een voorwerp in de kamer. Breng je aandacht  er naar toe. ... Vraag jezelf nu af: wie kijkt er naar dit voorwerp?  ...We nemen het nu een stap verder. Voel wat je nu voelt, wat het ook is. Als je niets voelt dan is dat wat je voelt. ...Vraag je nu wie het is die dit gevoel heeft? ..Ben jij dit gevoel of heb je dit gevoel? ...Kun je jezelf buiten dit gevoel plaatsen? Kun je dit gevoel als het ware observeren of  waarnemen?.... Wees je nu bewust van wat je denkt. Vraag jezelf : wie denkt dit? Wie heeft deze gedachte? Identificeer je jezelf met deze gedachte of kun je deze gedachte als een buitenstaander waarnemen, observeren? Wie is de waarnemer en wat wordt er waargenomen?

Er is groot verschil tussen de waarnemer en datgene wat waargenomen wordt. Gedachten en gevoelens/emoties veranderen constant, maar de waarnemer blijft altijd hetzelfde. Als de emotie is verdwenen, dan bestaat de waarnemer nog steeds in onveranderde vorm. Wat waargenomen wordt heeft geen invloed op de waarnemer.

Wat zou nou het nut zijn om op deze manier op zoek te gaan naar je ware natuur? Waarom zou je jezelf aan een dergelijk zelfonderzoek onderwerpen? Door de vraag "wie ben ik?" wordt er van je gevraagd om terug te gaan naar de wortel van je gedachten. Door zelfonderzoek kun je de werking van je geest omkeren. Door onderscheid te leren maken tussen wat je denkt en wie er denkt kun je  je gedachtestroom omkeren. Jij wordt dan niet meer  beheerst door je gedachtestroom. Je keert terug naar een staat van" gedachtevrij bewustzijn".

Je "gedachtevrij bewustzijn" heeft geen lichaam, geen persoonlijkheid, geen zintuigelijke waarnemingen, geen gedachten en geen gevoelens.  Af en toe komen er in het bewustzijn gedachteplaatjes op die we aanduiden met "mijn lichaam", mijn gedachten, zijn huis etc". De herkenning van deze waarnemer in jou helpt je om de illusies te zien ("ik ben dit lichaam") en je IK in de meest zuivere vorm te ervaren. Je ware natuur. Hier ligt het antwoord op de vraag: "wie ben ik?"  

Nancy Linscheer december 2010

De eenvoud van spiritualiteit

Dertien jaar geleden, op de eerste dag van het nieuwe jaar, werd mijn zoon geboren. Een prima zwangerschap werd afgesloten met een moeizame bevalling. Gelukkig is alles goed gegaan. Heel vroeg in de ochtend lagen we met zijn tweeën, hij in een wiegje naast me, bij te komen in een bijna uitgestorven ziekenhuis, het was Nieuwjaarsdag. Mijn zoontje werd onrustig. De zuster kwam en legde hem bij mij en hij viel onmiddellijk in slaap. Daar lag ik dan als kersverse moeder met een klein wurmpje op mijn borst. In mijn beleving hebben we uren zo gelegen. Een overweldigende ervaring....

Al geruime tijd heb ik een praktijk voor persoonlijke groei en spiritualiteit. Het was voor mij een lang en indringend proces waarin ik allerlei opleidingen heb gedaan en talloze boeken heb gelezen. Ik heb mij laten inspireren door bekende en minder bekende goeroes en heb veel innerlijk puin geruimd. En dit alles om op zoek te gaan naar een van de hoogste spirituele ervaringen: de kracht van ZIJN.  En nu, achterom kijkend, kom ik erachter dat ik die ochtend, lang geleden, zonder enige training of kennis de serene leegte, het absolute gevoel van Zijn, al heb mogen meemaken. Gewoon door een, weliswaar bijzondere, maar dagelijkse gebeurtenis. 

Nu spiritualiteit steeds populairder wordt en we weer een stukje bezieling in ons werk en leven willen brengen, gaan we steeds verder weg om te zoeken welke betekenis spiritualiteit voor ons heeft of hoe we hier invulling aan kunnen geven. We gaan naar Tibet, Rome en Mecca, zoeken onszelf in de natuur, laten ons inspireren door meesters van wie we denken dat ze "de waarheid" hebben ontdekt. Want gek genoeg denken we altijd dat we het daar of bij die ander gaan vinden. 

Misschien vergeten we onze mooiste spirituele ervaringen te herkennen in het dagelijkse leven. De kleine wondertjes die ons het gevoel geven dat we leven, dat we er zijn of dat we deel uitmaken van een groter geheel. Het echt doorgronden van liefde en pijn is een dieper bewustwordingsproces dan je in welk boek of cursus dan ook kunt leren. Spiritualiteit (wat voor definitie je ook hanteert) is een onderdeel van ons leven. Waarschijnlijk weten we niet meer zo goed hoe we onze (innerlijke) zintuigen het beste kunnen gebruiken. Je kunt op een hele eenvoudig manier hier al verandering in brengen. Begin met je ogen te openen en kijk eens echt om je heen. Geef aandacht aan waar je mee bezig bent. Wees bewust van wat je voelt als je met mensen contact maakt. Luister aandachtig naar geluid, toon en intonatie. Als je van aanraken houdt, tast toe! Door het verscherpen van je zintuigen open je de weg om dieper te kunnen ervaren wat er om je heen speelt. En als je toch nog de behoefte hebt om de inspiratie verder weg te zoeken, dan zul je in ieder geval bewuster kunnen inschatten waar je behoefte ligt. Zo eenvoudig kan het Zijn.

Nancy Linscheer 2008

Leef je Levensmissie

Levensmissie en bezieling is helemaal "in". Je komt het overal tegen. Het lijkt erop dat veel mensen de top van de piramide van Maslow hebben bereikt en nu op zoek zijn naar de reden van hun bestaan. We zijn hier niet voor niets. We hebben een doel, een levensmissie. Velen van ons voelen, weten dat er meer is. Maar wat is dat dan?

Waarom zoeken we naar bezieling in ons leven? Volgens mij komt het omdat we steeds meer leven volgens een korte termijn concept voor werk, relaties en vrije tijd. We hebben niet meer één werkgever of één levenslange relatie en daarnaast proberen we allerlei verschillende sporten, reizen en sociale activiteiten. We hebben zoveel keuzes en mogelijkheden dat we dreigen in onszelf versnipperd te raken. En daarom zoeken we naar de rode draad in ons leven.

Maar wat als je geen idee hebt wat je hier komt doen? De een hanteert de theorie dat de weg zich langzaam ontvouwt, de ander ziet als in een bliksemschicht ineens het licht. Maar als je het graag nu wilt weten en niet wilt wachten tot je door de bliksem getroffen wordt? Je kunt jaren bezig zijn met meditatie, visualisatie en onderzoek naar wat je bezighoudt, waar je van houdt en wat je kwaliteiten  zijn.

Wat ik mij echter afvraag is of wij onszelf wel de juiste vraag stellen. Waar gaat het nu eigenlijk om? Wat is belangrijker, het vaststellen van je levensdoel of het doorlopen van het pad? Gandhi heeft hier ooit iets zinnigs over gezegd: "Nearly everything you do is of no importance, but it is important that you do it." Het doel geeft alleen maar een richting aan, we groeien door onze ervaringen. Het is de omgekeerde wereld, niet het doel heiligt de middelen, maar de middelen heiligen het doel.

Wil je weten wat je levensmissie is, vraag dan niet "wat kom ik doen" maar "wat doe ik nu?"  Waar ben ik nu mee bezig? Wat bezielt me om mijn leven op dit moment op deze manier in te vullen? Wat leer ik hieruit? Het antwoord is eenvoudiger te concretiseren dan uren over je toekomst te dromen. Vanuit deze conclusies kun je weer een klein stapje verder, wat voelt niet goed, wat wil je graag anders doen. Want het gaat juist om het groeiproces. Tegenslagen leren ons inzien welke kant we op moeten. 

Bij elk stapje kom je dichter bij je doel, zelfs als je (nu nog) niet weet wat dat is. En ineens komen de puzzelstukjes bij elkaar en geven zicht op het grotere geheel. En eigenlijk kan het nooit fout gaan. Stel, je hebt een "verkeerd" beeld van je levensmissie, dan zou je je hele leven op de "verkeerde" weg zitten! Dat kan toch niet waar zijn. Dus als een verkeerd beeld niet bestaat dan is elk beeld, elk doel goed. 

Ben je nu toevallig aan het broeden op je levensmissie, vraag je dan af wat je nu aan het doen bent en neem dat als uitgangspunt. Het is gemakkelijker dan je denkt.